پارگی عضله بازو، بای سپس ( در آرنج)

پارگی عضله بازو، بای سپس ( در آرنج)

از آنجا که داشتن بازوان قوی از داستانهای اساطیری تا کنون نشان دهنده برتری بوده است امروزه نیز تقویت این عضله در بین ورزشکاران محبوبیت فراوانی دارد و این امر خود عامل افزایش شیوع پارگی این عضله در بین ورزشکاران خصوصا وزنه برداری و بدنسازی شده است. اصولا پارگی عضله بازو معمولا در ناحیه شانه اتفاق میافتد و پارگی در ناحیه آرنج تنها ۳ درصد کل موارد را شامل میگردد. پارگی در ناحیه آرنج عموما در افراد میانسال که هنوز با تصور اینکه دارای قدرت دوران جوانی هستند و بدنبال بلند کردن ناگهانی جسم سنگین و ندرتا حرکات پرتابی سریع ایجاد میگردد ودر افراد جوان کمتر شایع است.

علایم

پارگی عضله دو سر بازویی در آرنج افراد جوان معمولا در وزنه برداری سنگین خصوصا اگر بدون حرکات کششی مناسب ویا گرم کردن باشد ایجاد میگردد به علاوه ذکر این نکته در اینجا ضروری است که استفاده از استرویید های آنابولیک باعث افزایش احتمال پارگی تاندون های عضلات منجمله بازو میگردند. علایم پارگی در مرحله حاد به صورت کبودی وسیع و درد و تورم است و بعد از طی مرحله حاد عضله کم کم آتروفی شده و در یک ناحیه جمع میگردد که اصطلاحا به آن بازوی popeye یا ملوان زبل میگویند که در این مرحله قدرت عضله به شدت کاهش میابد.

درمان

در افراد مسن که چندان کاهش قدرت خم کنندگی آرنج مختل کننده روند زندگی آنها نیست به صورت غیر جراحی و ابتدا با یک دوره استراحت و داروهای ضدالتهابی و سپس شروع تمرینات ایزومتریک و در نهایت قدرتی است ، ولی در بقیه موارد باید از طریق جراحی درمان گردد که در صورت اینکه فاصله پاره شدن تاندون تا درمان زیر ۳ هفته بوده و تکنبک درمان و باز توانی مناسب باشد نتایج جراحی قابل قبول میباشد و حتی بعضا قهرمانان رده اول جهان نیز به دوران اوج خود برمیگردند. ولی در صورتی که بیش از ۳ هفته از پارگی گذشته باشد اولا برای ترمیم نیاز به پیوندهای تاندونی داریم و ثانیا نتایج به خوبی درمان زودرس نخواهد بود.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

به بالای صفحه بردن